Nipun vroeg verlegen wat ik als eerste wilde regelen. Landen in het onbekende begint voor mij met ruimte maken voor een stabiele basis. Hoewel ik hiervoor een beroep kan doen op mijn innerlijke thuisbasis, volgt een letterlijke plek om te landen vrijwel direct daarna.  

Nipun knikte en vertelde dat hij als voorwerk al 4 huizen had uitgezocht. Twee traditionele houten huizen en twee moderne huizen. Met een tuktuk reden we door het stadje en gingen we de huizen langs. Omdat mijn voorkeur een traditioneel huis had starte we daar. We stopte bij een prachtig huis, wat leek op een idillysche ansichtkaart. Het huis lag in een bananenbomen veld, het donkere teak hout schitterde in ze zon en stond trots op hoge houten palen. Via een mooie houten trap kwam je op de porch, waar een prachtige stoel in het zonnetje uitnodigend stond te stralen. Binnen zag alles er verzorgd en authentiek uit het houd geleefd maar goed onderhouden, het licht dat zacht door de kieren viel en de ruimte vulde zich met warmte. Het had de charme van een plek met een verhaal. 

Hoewel het goed voelde gaf ik aan ook even bij het tweede huis te willen kijken alvorens ik een keuze zou maken. We reden met de tuktuk een paar straten verder waar Nipun tutterde dat we gearriveerd waren. Meteen kwam er een hartelijke Cambodjaanse vrouw naar buiten lopen met de meest vriendelijke glimlach, glinsterende ogen en haar armen wijd gespreid. Ze liet me kennismaken met haar man en drie kinderen om vervolgens de sleutels te pakken van het huis naast hen. Twee geel geschilderde hoge loodzware stalen deuren opende zich waarachter een huis zich ontvouwde. Een grote woonkamer met dressoir, een bank en bureau, een grote leefkeuken met tafel, stoelen en gesloten voorraadkast, een balkon die uitkeek over bananenbomen, een washok met wasmachine, een groot balkon, een slaapkamer met airco en een badkamer ensuite. Het huis was gemaakt van beton en voor de grote ramen zat gaas zodat ongedierte buiten blijft. 

Terwijl Nipun en de ‘land lady’ druk aan het kletsen zijn over het huis keer ik terug naar mijn gevoel. Ik weet dat ik lange werkdagen ga maken en dat mijn huis mijn veilige haven wordt waar ik kan bijtanken. Terwijl ik de woonkamer in kijk realiseer ik mij dat een huis zonder stress (airco, geen ongedierte, wasmachine, veiligheid door buren) mij zou helpen om tot rust te komen. Daarnaast zag en voelde ik hoe oprecht de ‘land lady’ zich om mij bekommerde. 

Er waren nog twee huizen die ik kon bezichtigen, en rationeel was het wellicht logisch om alles te bekijken zodat ik kon vergelijken. Maar soms hoef je het niet te weten; soms weet je het door te voelen. De Cambodaanse eigenares vangt mijn blik op en vraagt: “You like?” Waarop ik glimlachend antwoord: “Yes, I take it!” Verheugd klapt ze in haar handen en zegt: “Welcome to my family!” waarna we elkaar enthousiast een knuffel geven. In mijn ooghoeken zie ik Nipun glimlachen en bevestigend knikken.