Column
Staan jouw rolluiken open?
Tijdens mijn werkperiode in Nepal in 2006 ontmoette ik een jongen die me vertelde dat de ‘stan-landen’ zijn meest bijzondere reiservaring waren. Ik keek hem vragend aan. “De stan-landen?” Hij glimlachte en somde ze op: Kazachstan, Oezbekistan, Kirgizstan, Afghanistan, Pakistan, Turkmenistan, Tadzjikistan. Bij elk land dat hij noemde groeide mijn nieuwsgierigheid. Juist omdat het (destijds) geen doorsnee bestemmingen waren, trok het me aan.
Reisinspiratie
In 2011 was het zover. Samen met mijn vriend vertrok ik richting Kazachstan en Kirgizstan. We waren beide goed bereisd, op elkaar ingespeeld en klaar voor een avontuur door de uitlopers van het Himalayagebergte. Met een backpack, tent, kompas en slaapzak begonnen we aan ons avontuur. Desalniettemin begon onze reis in Kachstan stroef.
Een stroef begin
Al direct bij aankomst in Almaty merkten we hoe ingewikkeld reizen in de stan-landen was. Informatie was schaars, reisbureaus bestonden nauwelijks, hotels waren moeilijk te vinden en de taal vormde een grote barrière. Na uren lopen door de stad zonder veel resultaat belande we zittend op een stoepje waar het ons met veel moeite lukte om een slaapplaats te regelen en onze laatste zaken te regelen voor onze bergtocht(en).
Een paar dagen later raakte stonden we aan het startpunt van onze eerste bergtocht. We dachten de grimmigheid van de stad achter ons te kunnen laten, maar na een uur in de bergen eiste ‘een agent’, op dreigende toon, onze paspoorten op. Gelukkig waren we voorbereid. We hadden onze paspoorten verstopt en kopieën bij de hand. We vervolgde onze wandeltocht maar eenmaal terug in de bewoonde wereld, keerde we ook terug in lastige situaties.
Tijdens een treinreis verschenen plots drie militairen en mijn vriend zonder uitleg meenamen. Alledaagse dingen zoals boodschappen doen en treinkaartjes kopen verliepen allemaal stroef. Mensen leken ons te wantrouwen en handelde altijd argwanend. Het dieptepunt kwam toen we bij een straatkiosk om een cola vroegen. De verkoopster keek ons kil aan en siste: “I don’t serve people from America,” waarna ze het rolluik omlaag trok. We riepen nog dat we uit Nederland kwamen, maar het oordeel was al geveld.
Tekst gaat verder onder de foto’s
Kirgizstan
Diezelfde dag besloten we de grens over te steken naar Kirgizstan. Daar aangekomen was alles anders. We sliepen bij lokale families in hun ‘home stays’ met buiten-wc’s en simpele wasvoorzieningen. Hun gastvrijheid was hartverwarmend. Men haalden beschermend plastic van hun meubels en wilde graag meedenken in onze reis. Vanuit Kirgizstan trokken we zes dagen door het Tiensjan-gebergte, sliepen in de kou, plakten onze schoenen met ducttape, en aten ons eigen prutje. Geen berghut, geen bewegwijzering, geen gids. Alleen wij, de kaart en het landschap. Hoe hoger we kwamen, hoe adembenemender het landschap werd en hoe trotser de himalaya bergtoppen ons tegemoet kwamen.
Tekst gaat verder onder de foto’s
Slapen bij een nomaden familie
Naast het grillige berglandschap kent Kirgizië ook een prachtig gras-berglandschap. Tijdens een andere hiketocht liepen we door een Mongools-achtig schilderij waar je gedesillusioneerd wordt door het glooiende landschap. Een tocht die ik zelf zonder gids nooit had gedurfd, was het niet zo dat mijn vriend een perfecte kaartlezer is.
We klommen over de heuvels waar paarden voor ons uitliepen, waar stieren op de bergtoppen stonden en waar we ons opwarmde in natuurbronnen. Tijdens onze tocht ontmoetten we een nomadenfamilie die net hun plek midden in het berglandschap aan het inrichten was. We hielpen mee met de opbouw waarop zij ons onderdak, eten en extra dekens voor de nacht aanboden. In een immens decor was het hun gastvrijheid die bij ons beklijfden.
Tekst gaat verder onder de foto’s.
Houd je luiken open
Na vijf weken keerde we terug met een hart gevuld met nieuwe ervaringen, avonturen en herinneringen. Hoewel ik al het pracht van Kirgizstan nooit zal vergeten, was het vooral Kazachstan die mij tijdens deze reis een belangrijke les leerde.
Ik denk nog vaak terug aan het moment dat de vrouw haar rolluiken dicht gooide. Ik vroeg me hardop af; Hoe vaak gooien wij onze rolluiken dicht voor een ander? Als iemand iets denkt, zegt of doet wat schuurt met jouw gedachten? In maatschappelijke vraagstukken, maar ook dichterbij huis; op de werkvloer, in leiderschapsstijlen, in vrienschap, familie of liefdesrelaties? Misschien gebeurd het bewust of onbewust wel vaker dan we denken.
Kazachstan leerde mij dat je beiderzijds een kans moet krijgen. Openheid leidt namelijk niet als vanzelfsprekend tot verbinding, maar zonder openheid krijgt verbinding óók geen kans.
SHARE & SPREAD WISDOM
OOK INTERESSANT
Populair
© All rights reserved Wisdom Lab
Su-Anne van Waes