Column
Dat wat is, zonder dat jij het ziet
In Ierland regent het gemiddeld op 225 dagen per jaar. Regen hoort hier niet bij het decor, regen ís hét decor. En eerlijk is eerlijk; toen ik als reisvlogger voor LINDA een roadmovie maakte over Ierland was mijn eerste gedachte; shit, het regenachtige Ierland. Niet wetende dat juist die regen, mij een mooie les zou leren.
Mount Croagh Patrick
Als onderdeel van een NoSun reis stond de beklimming van Mount Croagh Patrick op het programma. Mount Croagh Patrick is een ruige berg, die je via een stijgend stenen pad naar de top brengt. De mythe gaat dat St. Patrick in de vijfde eeuw op de top van deze berg 40 dagen zou hebben gevast en sindsdien trekken honderden pelgrims naar de berg. In 1905 is door lokale bevolking bovenop de berg een kapel gebouwd, waardoor de bergtop nog meer mystiek met zich meebrengt. Tel daar het panoramisch uitzicht over Clew Bay bij op, en je zult begrijpen dat deze tocht bij vele mensen geliefd is.
Regen, regen en nog eens regen
Maar je raadt het al, op de dag dat wij hem zouden beklimmen zou het de hele dag gaan regenen. Na een onstuimig nachtje in mijn tentje stonden we om 06.30 uur op, en zagen we dat de weersvoorspellingen onveranderd waren. Regen, regen en nog eens regen. Hoewel vele geen zin voelde voor de tocht omhoog, gaf het aanstekelijke enthousiasme van de reisleider de doorslag. Het was geen gevaarlijke tocht, het zou niet gaan onweren en de temperaturen waren prima. Het enige wat ons zou kunnen stoppen was het natte weer. Collectief besloten we de uitdaging aan te gaan, dus startte we de toch omhoog.
Wat schuilt er achter de grijze lucht
Binnen enkele minuten waren we doorweekt en toch verscheen er een glimlach op mijn gezicht (zie roadmovie). Ik dacht terug aan andere reizen waar hetzelfde gebeurde (Column Scandinavie: Op de klif van het leven). Waar je normaal eindeloos ver zou kunnen kijken, zagen we nu niets. Dichte mist schermde het prachtige uitzicht volledig af. Op Mount Croagh Patrick werd de wereld teruggebracht tot het pad onder mijn voeten, de vage contouren van de mensen voor mij en de vochtige lucht om mij heen.
Ondertussen lopen mensen naar beneden. Teleurgesteld, geïrriteerd of chagrijnig. En ik begrijp het wel. Als mensen verlangen we graag naar vergezichten en toekomstbeelden. Tijdens het proces willen we het liefst kunnen zien waar we naartoe gaan, willen weten wat ons te wachten staat of zoeken we naar een bevestiging dat onze inspanning ergens toe leidt.
Juist daar, midden in die mist, gebeurde er bij mij iets anders. Ik genoot intens van de mystieke sfeer die de mist creeerde en het deerde mij niet dat ik het uitzicht niet zag. Van steen naar steen huppelde ik op de berg omhoog; vrolijk, onbevangen en moeiteloos. In die lichtheid realiseerde ik mij: Het prachtige uitzicht is er wél. Onaangetast en volledig aanwezig. Het feit dat wij het niet kunnen zien, betekent niet dat het er niet is.
Dat wat is, zonder dat jij het ziet
En zo gaat het wellicht ook in het dagelijks leven. We laten ons tegenhouden door onzekerheid. Door twijfel. Door angst. Door tegenzin. Door omstandigheden die ons het zicht ontnemen. Door het niet weten (Column Cambodja: Niet weten als begin). Als we de uitkomst niet kunnen (over)zien, lijkt verder kijken zinloos. Als het antwoord zich niet meteen ontvouwt, geloven we dat het antwoord ontbreekt. Als de weg niet helder is, denken we dat die richting niet bestaat.
Mount Croagh Patrick leerde mij dat onzichtbaar niet hetzelfde is als afwezig. Niet alles wat telt, laat zich onmiddellijk tellen. Mijn advies: Laat je niet te snel tegenhouden door wat zich voor jou nog niet openbaart. Soms ligt er iets moois achter mist. Soms ligt er groei achter ongemak. Soms ligt er richting achter verwarring. Het leven vraag van ons de bereidheid om met een open vizier voet voor voet verder te gaan, en erop te vertrouwen dat het er is, zonder dat jij het ziet.
SHARE & SPREAD WISDOM
ROADMOVIE
OOK INTERESSANT
Populair
© All rights reserved Wisdom Lab
Su-Anne van Waes