Stap voor stap klommen we verder, terwijl dichte mist het prachtige uitzicht volledig afschermde. Waar je normaal eindeloos ver zou kunnen kijken, zagen we nu niets. Een ervaring die ik eerder had meegemaakt in Noorwegen (
column; op de klif van het leven). De wereld werd teruggebracht tot het pad onder onze voeten, de vage contouren van de mensen voor ons en de vochtige lucht om ons heen. Ondertussen liepen andere mensen naar beneden. Teleurgesteld, geïrriteerd en soms zelfs chagrijnig.
En ik begrijp het wel. Als mensen verlangen we graag naar zicht. Naar bevestiging dat onze inspanning ergens toe leidt. We willen kunnen zien waar we naartoe gaan, en wat ons te wachten staat. Echter, Ierland leerde mij dat achter die dichte mist gewoon het uitzicht lag wat we allemaal hoopte te zien. Onaangetast. Volledig aanwezig. Het feit dat wij het niet kunnen zien, betekende niet dat het er niet is.
En zo gaat het wellicht ook in het dagelijks leven. We laten ons tegenhouden door onzekerheid. Door twijfel. Door angst. Door tegenzin. Door omstandigheden die ons het zicht ontnemen. Als we de uitkomst nog niet kunnen zien, lijkt verder kijken zinloos. Als het antwoord zich niet ontvouwt, geloven we dat het antwoord ontbreekt. Als de weg niet helder is, denken w