Nipun vroeg verlegen wat ik als eerste wilde regelen. Omdat bij mij alles begint bij een stabiele thuisbasis sprak ik mijn voorkeur uit om eerst op zoek te gaan naar een huis. Hij knikte en vertelde dat hij als voorwerk al 4 huizen had uitgezocht. Twee traditionele houten huizen en twee betonnen huizen. 

Met een tuktuk reden we door het stadje en gingen we de huizen langs. Omdat mijn voorkeur een traditioneel huis had starte we daar. Het huis was prachtig en het was een idillysch plaatje. Het huis lag in een bananenbomen veld, het hout was keurig onderhouden en stond trots op houten palen. Via een mooie trap kwam je op de porch en toch sloeg ook meteen de twijfel toe. Het was er ontzettend warm, er was geen airco en ratten en spinnen schoten bij binnenkomst weg tussen alle kieren en gaten die het huis rijk was. 

Ik gaf aan ook even bij het tweede huis te willen kijken. We reden een paar straten verder en bij aankomst werden we hartelijk welkom geheten door een Cambodjaanse vrouw. Ze liet me kennismaken met haar man en drie kinderen om vervolgens de sleutels te pakken van het huis naast hen. Twee hoge loodzware deuren opende zich en een huis ontvouwde zich. Een woonkamer met dressoir, banken en bureau, een grote leefkeuken met tafel, stoelen en gesloten voorraadkast, een balkon die uitkeek over bananenbomen, een washok met wasmachine, een groot balkon, een slaapkamer met airco en een badkamer ensuite. Het huis was gemaakt van beton en voor de grote ramen zat gaas zodat ongedierte buiten blijft. Ik voelde de rust. Wetende dat ik lange werkdagen zou gaan maken en mijn huis mijn veilige haven zou worden, wist ik het gelijk. De Cambodaanse eigenares vroeg: You like? Waarop ik meteen antwoorde: I take it! Verheugd klapte ze in haar handen en zei: Welcome to my family.