Column
"Hurry up, life doesn't wait for you"
Het mooie aan werken in het buitenland is dat je dierbare vriendschappen opbouwt. Zo ontmoette ik in Cambodja mijn dierbare Iraanse vriend Sabier. Directeur van het Wereld Natuur Fonds met een groot hart voor het leven rondom in en rondom de levensader van Cambodja; de Mekong. Meermaals per week eindigen we onze werkdag bij de rivier waar we thee dronken, onze werkperikelen bespraken en hij betoverende Arabische liedjes/versjes met mij deelde (zie film hieronder) waar altijd een mooie les in zat.
Na een lange werkdag
Het was een drukke dag op het werk. Om 05.00 uur in de ochtend stapte ik op de motor om aan te sluiten bij diverse management overleggen van verschillende scholen in de achterlanden van Cambodja. Na vijf overleggen kwam ik rond lunchtijd weer terug op het ministerie, sprong ik snel onder de douch en gaf ik een presentatie aan 200 schooldirecteuren over onderwijsfinanciering. In de namiddag trainde ik mijn collega’s van het ministerie hoe onderwijsjaarplannen gecontroleerd kunnen worden en aan het einde van de dag loop ik nog snel een rondje op de afdeling om te horen hoe de dag van mijn collega’s ging (film: werken in Cambodja). Als iedereen naar huis is bel ik met mijn assistent Nipun (roadmovie; eerste weken in Cambodja en column; de kracht van het niet weten) om de agenda van morgen door te lopen, werk ik mijn mail bij, tot ik opschrik van mijn telefoon.
Tekst gaat verder onder de foto.
Meet me at the river
Ik pak mijn telefoon en lees de SMS: “Time to stop working Sue. Meet me at the river”. Ik glimlach, sluit zonder twijfel mijn laptop, zwaai naar de bewaker en spring op de fiets richting de Mekong. Meteen voel ik de 35 graden avondhitte op mijn huid, maar gelukkig ligt het kantoor van het ministerie van onderwijs dicht bij de prachtige Mekong rivier. Zodra ik de hoek om fiets, voel ik direct de verkoelende bries in mijn gezicht. Ik glimlach breed en geniet. De wind waait door mijn haren, de avondzon glinstert op het water, ik zwaai naar bevriende lokale dorpsgenoten die ook de verkoeling opzoeken, terwijl ik in de verte Sabier enthousiast zie zwaaien.
Tekst gaat verder onder de foto.
Een dierbare vriendschap
Sabier is 33 jaar oud, Iranees, uitvinder van het woord galant, extreem zorgzaam, altijd geïnteresseerd in de wereld om hem heen en directeur van het Wereld Natuur Fonds (WNF) in Oost Cambodja. Hij stuurt met een groot verantwoordelijkheidsgevoel zijn team aan die zich inzet voor alles in en rondom de Mekong rivier aan de oostkant van Cambodja. Een grote verantwoordelijkheid als je weet hoe belangrijk (ecologisch, economisch en logistiek) de Mekong rivier voor Cambodja is. Hij kan gedreven vertellen over het belang van evenwicht tussen water, dier en mens. Een tak van sport waar ik niks van weet waardoor ik altijd aan zijn lippen hang terwijl hij omgekeerd altijd gefascineerd is door mijn werkzaamheden in het onderwijs. Tel daarbij op dat we gelijke sociale opvattingen hebben, elkaars humor begrijpen en geïnteresseerd zijn in elkaars culturele achtergrond. Het resultaat. Een dierbare vriendschap.
Arabiers vers
Hoewel we in Kratie maar twee straten van elkaar wonen spreken we na ons werk vaak af bij de Mekong rivier af. Daar hebben we een vast plekje op een muurtje van de kade. Vanaf het muurtje kijken we hoe de ondergaande zon de Mekon in zakt, hoe de vissers hun buit binnen halen en de moeders hun was doen in de rivier. We delen thee en simpel ‘streetfood’ terwijl we ondertussen onze werk perikelen bespreken. Als de zon zakt, zakken wij in diepe gesprekken over ons persoonlijk leven. Als de avond invalt en de maan op het water fonkelde zinken we in filosofische gesprekken die Sabier altijd eindigt met een Arabiers vers, lied, gedicht of paragraaf uit de Koran (waar we vervolgens uren over kunnen praten).
Hurry up
Als tegenhanger van deze zwaarte beschikte we beide over speelsheid. In die speelsheid vaarde we op gammele vissersbootjes over de Mekong, sliepen we buiten in hangmatten, rende we achter dieren aan, reden we op onze motors door prachtig afgelegen plattelandsdorpjes, leerde ik traditioneel Iranees brood maken, at ik voor het eerst oesters of reisde we spontaan 7 uur (!) naar het zuiden van Cambodja omdat we een felle discussie kregen over de snelheid waarmee peperplanten zouden groeien. Natuurlijk hadden we het antwoord ter plekke kunnen googlen, maar dat zou niet des ons zijn geweest. Dus sprongen we ter plekke op onze motors naar de plantages, om het de boeren zélf te vragen.
Want zoals Sabier ooit eens in een gedicht zong:
“Life doensn’t wait for you, so hurry up. Get on”.
SHARE & SPREAD WISDOM
ROADMOVIE
OOK INTERESSANT
Populair
© All rights reserved Wisdom Lab
Su-Anne van Waes