Terwijl de kilometers zich opstapelen en het landschap telkens verandert, dwalen mijn gedachten af. Terwijl de horizon elk uur langzaam verschuift, vertelt het landschap al eeuwen hetzelfde verhaal wat nauw verbonden is wat wij binnen de psychologie onder wijsheid verstaan.
Rivieren drinken niet hun eigen water. Bomen eten niet hun eigen fruit. De zon schijnt niet voor zichzelf. En de geur van bloemen is niet voor hen bestemd. Terwijl we natuur observeren bedenk ik me dat de natuur iets begrijpt, wat wij mensen soms vergeten; Je bestaansrecht is bestemd voor een ander. De natuur weet dat hij niet voor zichzelf leeft maar om een ander te bedienen. Een les waar wij als mensen af en toe, inspiratie uit kunnen halen.